Okna Warszawa » Historia » Historia pojawienia się okien
Historia pojawienia się okien
Okna Waszawa
Okno jest bez wątpienia jednym z elementów, który towarzyszy człowiekowi od momentu, w którym zaczął budować swoje pierwsze siedliska. Możliwe, że jeszcze przed przejściem z trybu koczowniczego, na tryb osiadły, czyli tzw. rewolucją neolityczną. Niestety ciężko zweryfikować, czy już wtedy były okna, a jeśli tak to zapewne nie w takim znaczeniu, w jakim istnieje ten termin nowocześnie.
Okna, jeszcze w w epoce starożytnej, a w szczególności od momentu, kiedy człowiek zaczął zamieszkiwać w budowlach z kamienia, cegły lub innych materiałów trwałych (Jerycho, Catalhoyuk, Egipt) miały za zadanie dopuszczać promienie słońca, które oświetlały nieoświetlone, potężne i małe pomieszczenia oraz zapewniały wentylacje pomieszczeń. Niby funkcjonalność zbliżona do współczesnej, ale okna w głównej mierze były zwyczajnie dziurami w ścianach, a zdarzało się, że i w suficie. Przeważnie zasłanianymi skórami, futrami, czy innymi materiałami, które stosowano.
Okna zaczęły zyskiwać na znaczeniu w okresie hellenistycznym. W momencie gdy tamtejsi architekci pod wpływem kultury orientu rozpoczęli dopuszczali okno również jako coś, co może zdobić budynki. Zaczęto używać łuków, zdobień, oraz innych elementów, które stawały się szybko bardzo popularne. Podobnie zapoznanie się z techniką wyrobu szkła pozwoliła już w starożytnym Rzymie na wytwarzanie pierwszych okien z szybami. Proces ich tworzenia, to zazwyczaj szkło, które wstawiano w ramy w większości wypadków drewniane i wypełnienie ich ołowiem, który trzymał szkło w ramach.
Epoka średniowiecza zmniejszyła znaczenie okien i w stylu romańskim - okna występowały jako malutkie wnęki w często bardzo grubych murach, co powodowało bardzo kiepskie oświetlenie ówczesnych budynków. Kolejna epoka – gotycka, ponowiła walory okien, a właściwie przerobiła proporcje w architekturze. Gotyk opierał się na zupełnie innych zasadach w architekturze, a kluczowym kanonem była strzelistość, ostre łuki, wysokość i zdobienia. Rozwój technologii umożliwiał na tego typu konstrukcje i tamtejsze okna, co widać po budynkach z tamtejszej epoki były zazwyczaj bardzo duże. Konstrukcje wysokie, zwieńczone ostrymi łukami, dominowały i często wypełniane szybami, a w przypadku architektury kościelnej – witrażami.
W renesansie cechowały okna o ramach prostokątnych, które zakończone były przeważnie trójkątnym przyczółkiem. Barok cechowały bogate zdobienia. Okna barokowe zdobione były pełnymi polotu i fantazji obramieniami, na których przedstawiane były przeważnie jakieś sielskie i wesołe sceny. W tej epoce zdobienia wykonywano z różnych materiałów. Należały do nich między innymi: - stiuk - brąz – marmur. Jeżeli chodzi o stiuk to można w tym momencie dodać, że jest to materiał, który w jakimś stopniu jest imitacją marmuru. Jednak zdobienia barokowe, uznano za zbyt wymyślne i wrócono do idei funkcjonalności i prostoty.
Współcześnie wybór okien jest bardzo szeroki. Można znaleźć zarówno koncepcje proste jak również bardzo złożone. Jednak priorytetowym zaleceniem jest funkcjonalność oraz duży dostęp światła do pomieszczeń. Dlatego oprócz standardowych okien montowanych w ścianach spotyka się okna dachowe, czy nawet sufitowe. Często budowane są też pomieszczenia całkowicie przeszklone, szczególnie we współczesnym, nowym budownictwie biurowym.
